Αν πάει για νίκη, θα… νικήσει!

Η νοοτροπία που θα πρέπει να έχει ο Παναθηναϊκός για να περάσει με άνεση από την Στοκχόλμη και η μοναδική στόχευση που πρέπει να έχουν οι «πράσινοι» στη Σουηδία. Γράφει ο Νικόλας Βασιλαράς

Λένε ότι οι διακοπές είναι ιερό πράγμα. Μα και ο Παναθηναϊκός… ιερότερο. Είναι θρησκεία. Ετσι λοιπόν για δυο μέρες αφήνω τα λατρεμένα μου Χανιά. Θα τα (ξανά) λέμε και από εδώ και από τον Sport FM, για λογαριασμό του οποίου το βράδυ της Πέμπτης θα κάνω τη μετάδοση του αγώνα με την ΑΪΚ.

Οι πράσινοι ταξιδεύουν στη Στοκχόλμη για να υπερασπιστούν το 1-0 της Λεωφόρου. Ωπα. Λάθος λέξη. Βασικά λάθος… νοοτροπία. Διότι σε αυτές τις περιπτώσεις, όταν δηλαδή αποδεδειγμένα είσαι ανώτερος, δεν πας ούτε για να περιμένεις, ούτε για να υπερασπιστείς. Κατεβαίνεις για να διεκδικήσεις, για να… κερδίσεις. Αν πορευτείς με λογική του στιλ «καλή και η ισοπαλία» το πιθανότερο είναι να… χάσεις. Και δεν είμαστε για τέτοια.

Η στόχευση του τριφυλλιού θα πρέπει να είναι η νίκη και αν θέλετε και μια πρόβλεψη θα την πάρει κιόλας. Όμως μπάλα δεν παίζουν οι προβλέψεις και δεν έχει σημασία πως το βλέπω εγώ ή οποιοσδήποτε τρίτος ή τέταρτος. Καθρέφτης είναι το χορτάρι (έστω το… πλαστικό) και εκεί οφείλει ο Παναθηναϊκός να είναι αυτός που πρέπει ώστε να μην δώσει δικαιώματα.

Φυσικά και για να γίνει πιο απλή η ζωή των παικτών και του Στραματσόνι θα πρέπει να δείξουν ένα σαφώς καλύτερο πρόσωπο σε σχέση με αυτό του πρώτου αγώνα.

Διότι μπορεί το 1-0 να ήταν ένα καλό σε γενικές γραμμές αποτέλεσμα, αυτό ωστόσο ούτε με άνεση ήρθε ούτε με πειστική εμφάνιση. Ηταν πολλά αυτά που δεν λειτούργησαν όπως τα περιμέναμε κι αν κάτι κρατάμε είναι η σοβαρότητα, η προσήλωση στον στόχο και η έλλειψη πανικού όσο ο χρόνος περνούσε και το γκολ δεν ερχόταν. Φυσικά και το τελικό σκορ, το οποίο είπαμε πως είναι μια χαρά.

Πάμε παρακάτω. Δεν χρειάζεται να λέμε κάθε τρεις και λίγο τι σημαίνουν αυτά τα παιχνίδια (και τα επόμενα…) για την ομάδα τόσο σε οικονομικό επίπεδο όσο και για το πρεστίζ και το dna της που έχουν πληγωθεί αφάνταστα. Επομένως ούτε πολλά πειράματα χρειάζονται, ούτε τίποτα. Στα σίγουρα πηγαίνεις. Με τους καλύτερους, ώστε να τελειώσεις τη δουλειά που άφησες στη μέση. Από τον περασμένο… Γενάρη ετοιμάζεσαι γι’ αυτά τα ματς, επομένως δεν υπάρχει και καμία απολύτως δικαιολογία για να κάνεις το αυτονόητο. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο.

ΥΓ: Αν κρίνω (και) από το τελευταίο συμβούλιο της Λίγκας το ελληνικό ποδόσφαιρο είναι «μια ωραία ατμόσφαιρα». Και με τους «Βασσάρες» μας και με τα όλα μας. Μόνο ο Παναθηναϊκός τα βλέπει στραβά και δεν πείθεται. Ολοι οι υπόλοιποι ενθουσιασμένοι και περήφανοι είναι γι’ αυτό το πεντακάθαρο «πράγμα». Να το θυμούνται αυτό όταν θα πέφτει η κλάψα στις πρώτες σφαγές…